In de sneeuw op de Monte Moro pas

Geen te schitterende dag vandaag en dat is spijtig want we hebben de wandeling naar de Monte Moro pas gepland. Hoewel overal beschreven staat dat je er na 10 uur niet veel meer te zien krijgt, wagen we het er toch op. Met de bus geraken we tot aan de Mattmark stuwdam en kunnen we beginnen aan onze eerste echte hoogtewandeling.

Het start allemaal vrij gemakkelijk en als we een half uurtje lopen krijgen we een eerste verplichte stop. Een aantal stieren zijn uitgebroken en verhinderen de doorgang. We proberen via een kleine omweg langs de heuvels de stieren te ontlopen maar ze blijven ons volgen waardoor het even zoeken wordt naar een oplossing. Die komt er niet waardoor we maar besluiten om erop af te gaan en te hopen dat we ongemoeid worden gelaten. Dat lukt ook maar ze zijn ons toch nog een kleine kilometer gevolgd tot aan het poortje. Akelig maar achteraf gezien toch allemaal redelijk onschuldig.

Vervolgens begint het allemaal wat serieuzer te worden en is het echt bergwandelen. Grote rotspartijen en zandwegen wisselen elkaar af. Ondertussen is ook al duidelijk geworden dat het zicht boven nul zal worden, doch we zijn gestart en zetten nu door. De afgrond is vaak dichtbij en ook de koude begint zich te laten voelen. De eerste sneeuw ligt al vlug onder onze voeten en ondertussen zien we mekaar amper nog staan. Het is dan ook eerder bij verrassing dat het beeld bovenaan de pas opdoemt.

Eenmaal wat rondgekeken (naar de mist) kan de afdaling terug beginnen. Er zijn al wat regendruppels gevallen en de donkere wolken voorspellen niet veel goeds. Het zijn deze die ervoor zorgen dat we relatief vlug afdalen en tegen dat we terug aan het stuwmeer zijn, steekt een hevig onweer de kop op. Juist op tijd beneden en in plaats van een fris aperitiefje wordt het een warme soep bij het avondeten. De rest wordt lezen in de tent want het blijft de hele avond regenen.