Over indianen en cowboys in Zion

Onze weg leidt eerst door het Navajo reservaat. We nemen een eerste grote stop aan de Navajo Bridge, een belangrijke brug over de Colorado. We zijn nog maar net terug op weg of opnieuw nodigt een bord ons uit om te stoppen, nl. Cliff Dwellers. Hier staan een aantal vreemde, door erosie grillig gevormde rotsen. We vervolgen onze weg via een lange scenic drive. Af en toe kan je van adembenemende vergezichten genieten en hier en daar krijg je informatieborden te zien waar zelfs gewag wordt gemaakt van de aanwezigheid van condors. Bij de Vermillion Cliffs doen we even de moeite om de horizon af te speuren maar het lijkt ons utopisch ze te zien.

Ondanks onze stops schieten we zeer goed op en aangezien we nog voor de middag in de buurt van Zion komen, besluiten we het al vandaag te gaan bezoeken. Zion moet je verplicht bezoeken met een shuttlebus. Gezien er intussen alweer onweer dreigt, beslissen we om eerst de bus te nemen tot het einde van het park. Hier hadden we graag een wandeling in de canyon gedaan, doch het regenweer is spelbreker. Bij regen is er risico op plotse vloedstromen die alles met zich meesleuren . We zakken dan maar terug af en laten ons afzetten bij enkele andere stops op de route. Eén van die stops is Weeping Rock, een overhangende rotspartij. Een paar kleine wandelingen later eindigen we terug aan de wagen. Zion is een heel mooi park, doch de weergoden zijn ons niet gezind.

We verlaten het park via de Zion Canyon Drive. De meest opvallende rots die we hier tegenkomen is de Tafelberg, Checkerboard Mesa. In Cedar City ervaren we voor het eerst problemen met het vinden van een hotel. Heel Cedar City zit volgeboekt en waar we ook aankloppen, er is geen bed meer vrij. Het is een verlengd weekend en dat is voor de Amerikanen genoeg om een ware volksverhuizing te starten. Iedereen is blijkbaar op reis. Uiteindelijk vinden we toch nog een hotel in St. George, een 50-tal kilometer verderop.