Wakker worden met vlooien aan de grens met Nepal

Doordat we als sardientjes in een doosje werden geduwd, heeft de busreis extra lang geduurd. Uiteindelijk zijn we bij valavond aangekomen in Sanauli, een stadje aan de grens met Nepal waar nu echt niets te beleven valt. Er zijn slechts een paar guesthouses en dan nog in staat van ontbinding.

De nacht was, zoals gevreesd, er één geworden van krabben, meppen en zalven smeren. Eenmaal aan de ontbijttafel ben ik al vlug alles vergeten, want het besef begon meer en meer te komen dat we vandaag Nepal zouden binnenrijden en dat weldra één van mijn dromen zou uitkomen namelijk de Himalaya zien.

Het wordt eerst een 5 uur durende busreis over de Terai, de laagvlakte, voordat we Sauraha bereiken. Het is een klein, landelijk dorpje aan de rand van het Chitwan-natuurpark waar we gaan logeren. We worden ondergebracht in een 8-tal kleine bungalows in het Himalaya Resort. De eigenaar verwacht alleszins een toename van het  toerisme, want hij is een serieus aantal bungalows aan het bijbouwen. Al gauw begint de eigenaar aan een twee uur durende rondleiding en in zijn verhaal is geen speld tussen te krijgen. Hoewel het onbeleefd is, loop ik al vlug verloren en verzoen ik mij met de plaatselijke bevolking. Nadat ik met hen thee gedronken heb en hun huisjes gezien heb, was de rondleiding voorbij en sloot ik mij weer aan bij de groep.

De volgende dag bezoeken we het Chitwan-natuurpark.