Typisch Normandie

Bij dageraad was de storm nog steeds niet gaan liggen en hoewel de zon al zeer vroeg zorgt voor de nodige warmte, is het pas op de middag rustig geworden. Voor ons het teken om de fietsen uit te halen en via diverse kleine dorpjes Normandië beter te leren kennen.

Er is de rust en de prachtige natuur die ons gehijg en gepuf opnemen, want vlakke wegen kom je hier niet tegen. Wanneer de zweetdruppels zich massaal beginnen te vormen, komt er redding. We bereiken Colleville sur Mer; een dorpje bekent voor zijn Amerikaanse begraafplaats.

De begraafplaats is 70 ha groot en is één van de veertien permanente Amerikaanse begraafplaatsen van de Tweede Wereldoorlog op vreemde bodem. Aan de westkant is een grote reflecterende vijver, twee vlaggenstokken waaraan de Amerikaanse vlag wappert, de grafstenen en een kapel.

Het gedenkteken is een halfcirkelvormige zuilengalerij. Je vindt er landkaarten en een 7 meter hoog bronzen beeld in het midden. De tuin van de vermisten bevindt zich achter het gedenkteken. Op de begraafplaats liggen de stoffelijke resten van 9.387 mannen en vrouwen, waarvan er 307 niet meer geïdentificeerd konden van worden. Een Davidster siert de graven van degene die het Joodse geloof beleden en een Latijns kruis voor de christenen. De grafstenen staan perfect symmetrisch en in perfecte rijen. Ze zijn van wit marmer en vlekkeloos onderhouden. Het gras is gemillimeterd en schijnbaar zachter dan elders.

Maar waar je adem vooral van stokt, is het prachtige uitzicht van deze begraafplaats op de kust en de zee, de plaats waar deze jonge mannen het leven hebben verloren. Indrukwekkend!