Van Crans Montana naar Zinal

Alleen maar prachtig weer, dat is fietsen in Wallis. Vandaag rijden we naar Sierre om van hieruit te starten met de eerste beklimming van vandaag: Crans Montana.  

Crans Montana (1460 m) is een wintersportoord waar een mooie, brede, slingerende weg die niet al te stijl is, met percentages van ongeveer 6%, naartoe loopt. De benen voelen goed, de hartslag blijft onder controle, meer zelfs, ik moet me soms inhouden om niet sneller te gaan rijden. 

Ik probeer altijd te klimmen met een hartslag in de zone 160 tot 170, maar met momenten heb ik echt het gevoel dat er daar nog en paar slagen bij mogen. Nu ja, zoals steeds geen zotte dingen doen, gecontroleerd naar boven rijden om boven nog energie over te hebben om de pracht van de bergen te aanschouwen en opnieuw klaar te zijn voor een nieuwe col. 

Het lijkt allemaal zo simpel, doch zeker in de beginjaren heb ik menig keer gevloekt en gezucht. Nu is het echt genieten. Ook boven is het leuker. De wachttijden voor de anderen zijn beperkt en voor een col van 2 uur klimmen, is 10 minuten wachten geen schande. Iedereen heeft zo zijn tempo en helaas is klimmen niet echt mijn specialiteit.  

Gezien we er vandaag een koninginnenrit van gaan maken, besluiten we na Crans Montana nog Zinal te gaan beklimmen. Zinal is ons relatief onbekend, doch jaarlijks wordt hier een bekende loopwedstrijd gehouden. Voor ons is het echter om het fietsen te doen en al vlug zijn we begonnen voor de 20 km lange klim naar de top. 

Het is broeierig heet en mijn drinkbus is vlugger leeg dan mij lief is. Als een profrenner 7 liter drinkt dan heb ik er vandaag nog enkele tegoed. Gezien wij geen volgwagen hebben, moeten we onze drank en eten doseren. De klim zelf is best wel mooi en na een lange afdaling hebben we die avond 132 km op de teller. We kunnen de dag met voldoening afsluiten.