Schoonheid op het einde

Col de la Cayolle; een mooie klim die alweer voor nieuwe, prachtige beelden zorgde. De klim liep vaak onder overhangende rotsen en was bijwijlen best wel steil. Zeker de laatste kilometers wogen door na alweer een dag van hard labeur.

In de namiddag zat op een half uur tijd de hemel dicht en toen ik boven bij Marc en Eddy aankwam, begon het fel te waaien en te regenen. Ik ben dan bijna direct weer naar beneden gereden en heb relatief lang in de gietende regen en hagelstenen gezeten. Hoe meer we afdaalden, hoe warmer het terug werd en hoe prachtig het was om de verdamping te zien die zich tussen de bossen reeds voltrok.

Bij iedere klim kom ik als laatste aan en het enige dat ik er spijtig aan vind, is dat ik nooit zie hoe Marc en Eddy zo'n klim naar boven rijden. Ik weet alleen hoe ik zelf afzie, maar ik kan nooit eens het gezicht bekijken van een ander. Horen ze hun adem ook ? Hebben ze ook die pijn in hun benen? Verlangen ze ook zo vaak dat ze boven zijn ? Dit en vele andere vragen zullen wellicht nooit beantwoord worden want ik ben nu eenmaal geen gevleugelde klimmer en zal het ook nooit worden.