Rondje rond Barcelonnette

Na een goed ontbijt waren we vroeg op pad voor de koninginnenrit. Bij de ochtendbespreking had ik voor mezelf al uitgemaakt dat ik de rit niet ging doen zoals Marc en Eddy. De plannen waren om een rondrit te doen met col d'Allos, col de Champs en col de la Cayolle. Twee beklimmingen op een dag vond ik al straf, maar drie leek mij iets te veel van het goed.

De Col d'Allos is een zeer lange klim, bijna 30 km lang, maar nooit echt steil. Vermits Marc en Eddy een zware dag voor de boeg hadden, gingen ze de klim naar boven aan aan een gezapig tempo. Daardoor heb ik zeer lang kunnen volgen en uiteindelijk pas op het laatste moeten lossen. Op de top waren Eddy en Marc aan het wachten, benieuwd of ik nog niet van gedacht was veranderd.

Na onderling overleg heb ik toch maar wijselijk besloten niet mee te gaan en terug te keren. Marc en Eddy zijn daarna de diepte ingedoken langs de andere kant van de berg en ik heb de afdaling ingezet richting Barcelonnette. Het was nog geen middag en echt afgezien had ik nog niet. Ik durfde de rondrit niet aan, maar was nu ook nog niet genoeg afgepeigerd om mij aan mijn tentje te gaan leggen.

Ik heb dan maar besloten om hen tegemoet te rijden. Vroeg of laat moest ik hen ergens tegenkomen en ik had de Col de Cayolle al eens omhoog gereden zodat ik niet echt verrassingen moest verwachten. Ik ben dan op eigen tempo de klim naar de top van de Cayolle aangevat. Ik reed ontspannen en relatief gemakkelijker dan anders omhoog. Ik moest geen rekening houden met anderen, ik had tijd zat en als ik het niet meer zag zitten kon ik nog altijd terugkeren.

Toen ik boven op de top aankwam, was het al over de middag en heb ik uitgebreid het landschap waargenomen. Eindelijk eens tijd om alles eens goed te bekijken, de hartslag te laten zakken en te genieten van het weer. Marc en Eddy moesten nu ook ongeveer aan de laatste klim begonnen zijn en omdat ik mij nog steeds goed voelde, ben ik nog maar een stukje afgedaald langs de andere kant.

Een zevental kilometer verder het dal in, heb ik mij geïnstalleerd in een draai op het terras van een klein pensionnetje. Van hieruit kon ik Marc en Eddy al van ver zien aankomen en kon ik mij op tijd klaarmaken om terug mee naar boven te rijden. Ik heb daar toch nog redelijk lang gezeten en nadat mijn cola's en ijscrème op waren, had ik een renner in het vizier. Ik betaalde vlug de rekening en zette mij klaar om mee te gaan.

Het bleek dat Marc alleen was en dat Eddy een ferme tik van de hamer had gekregen. Marc, die zichtbaar aangenaam verrast was van mijn inspanning, adviseerde om te wachten op Eddy en hem alsnog te begeleiden naar boven.

Eddy weet zijn klop van de hamer aan een tekort aan vocht en vooral aan de enorme hitte. Het is inderdaad zo dat Eddy in zo'n ritten weinig drinkt en als je in het dal je drinkbus niet vult, kun je in de klim aardig in de problemen komen. Bij ons zijn er immers geen volgwagens waar je bevoorrading kunt vragen. Nu ja, vijgen na Pasen en een goede les voor ons allemaal.

We hebben mekaar weer samen gevonden aan de tent en hebben een goed gesprek gehad over de rit. Ik had uiteindelijk ook bijna 100 km, slechts 25 minder dan Marc en Eddy. Een rondrit klinkt mooi, maar eens je de berg over bent, is er geen weg meer terug. Het is dus van belang dat je bezint eer je begint.