De hoogste berg van Europa

Die dag hadden we een aardige rit uitgestippeld: in de voormiddag Col de la Bonette, de hoogst berijdbare col van Europa, en in de namiddag Col de la Cayolle

Toen we vertrokken voor de beklimming van de Col de la Bonette stond de zon reeds fraai te schijnen en dat is het weertje dat ik nodig heb. Van zodra het er bewolkt en regenachtig uitziet, verlies ik blijkbaar een deel van mijn kunnen en goesting. Een puur psychologische aangelegenheid, want de berg is er niet minder steil om.

Zoals steeds belandde ik nogal vrij vroeg aan de staart en eigenlijk voelde ik mij daar steeds beter en beter bij. Ik heb geleerd van vorig jaar dat forceren en aanklampen alleen maar leidt tot energieverspilling en ik daardoor minder kan genieten van de beklimming. Op mijn gezapig tempo, waarbij ik mijn polsslag zo goed mogelijk onder controle probeerde te houden, geraakte ik uiteindelijk goed boven.

Bij zo'n beklimming merk ik steeds op hoe vaak je eigenlijk van berg verandert. In de loop van de klim draai en keer je langs alle kanten waardoor je je vaak vergist waar de top nu juist ligt. De klim heeft vaak grote open vlaktes waar herders hun kuddes laten grazen. Hierdoor ben ik verplicht geweest even af te remmen toen een kudde schapen de weg over stak. Eigenlijk wel een fraai moment en het ideale tijdstip om mijn vochtbalans op peil te brengen.

De zon stond op dat moment reeds hoog aan de hemel en de warmte die ze gaf was enorm. Het zweet liep van mij af en ik was mezelf dan ook dankbaar dat ik een tweede drankhouder op mijn fiets had geïnstalleerd. Boven waren Marc en Eddy het zicht nog aan het bewonderen. Het was er koud. Zolang je klimt, zweet je je kapot maar eenmaal je daarboven stilstaat voel je direct dat de temperatuur amper boven het vriespunt is. Ik heb nog even van het landschap genoten en ben dan naar beneden gezoefd.