De Tourmalet van zijn steilste kant

De Col du Tourmalet rijden we op langs de achterkant, zoals de wielrenners dat doen. Dit is wel de steilste kant, maar ik heb er alle vertrouwen in.

Ik kan bij Marc blijven tot aan de voet van de Col en nadat we nog even wat gedronken hebben, zijn we ieder voor zich begonnen aan één van de zwaarste cols van Frankrijk. Met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en in de laatste 7 kilometers gemiddelden van 9, 9.5 en zelfs 10% is dit toch wel een mooie klim om op uw palmares te zetten.

De klim is het steilst vanaf de tunnels voordat men La Mongie binnenrijdt. Ook door La Mongie blijft het klimmen. Dat is wellicht ook de verklaring waarom de meeste renners hier niet meer kunnen wegspringen.

Ik kom uiteindelijk moe maar voldaan boven. Hoewel de klim steil is kun je toch genieten van het landschap. Ik zie terug gans de fauna van de streek passeren en dacht zelfs even dat ik aan het ijlen was van de hoogte toen ik een kudde lama's zag. Blijkbaar een boer die hier een fokkerij opgezet heeft. Doordat alles hier vrij rondloopt is het meer opletten voor koeiendrek dan voor aanstormende auto's.

Alpe d'Huez zal misschien meer tot de verbeelding spreken, maar deze col is langer en even steil. Het is moeilijk te bepalen welke meer uitstraling heeft. De Pyreneeën zijn duidelijk steiler, maar het gaat goed en het lijkt één van mijn beste fietsvakanties te worden.